دانستنی‌های جذاب درباره نژاد چاو چاو

در ادامه، جزئیات تاریخی این نژاد را بررسی می‌کنیم:

۱. معمای نام: «چاو چاو» یک اسم چینی نیست!

یکی از جالب‌ترین نکات تاریخی این است که نام «چاو چاو» هیچ ریشه چینی ندارد.

• ماجرای نام‌گذاری: در قرن هجدهم و نوزدهم، کشتی‌های تجاری بریتانیایی که از چین کالا وارد می‌کردند، در لیست محموله‌های خود عبارتی به نام “Chow Chow” داشتند. این اصطلاح در زبان “پیجین” (زبان تجاری آن زمان) به معنی «کالاهای متفرقه»، «خرده‌ریزها» یا «چیزهای مختلف» بود. سگ‌هایی که به عنوان بخشی از همین بارهای تجاری به انگلستان برده می‌شدند، چون در دسته‌بندی «متفرقه» قرار داشتند، نام «چاو چاو» روی آن‌ها ماند.
• نام واقعی چینی: در چین به این نژاد “Songshi Quan” می‌گویند که به معنای «سگِ شیرِ پف‌دار» (Puffy-Lion Dog) است؛ نامی که دقیقاً ظاهر باشکوه آن‌ها را توصیف می‌کند.

۲. جایگاه طبقاتی: از قصر تا معبد

تاریخ چاو چاو در چین دوگانگی عجیبی دارد؛ آن‌ها هم سگِ اشراف بودند و هم سگِ کارِ مردم عادی.

• سگ‌های معبد: به دلیل ظاهر باوقار و شجاعتشان، چاو چاوها در بسیاری از معابد بودایی چین به عنوان نگهبان نگهداری می‌شدند. اگر به مجسمه‌های معروف «شیرهای نگهبان چینی» (Foo Dogs) که جلوی معابد و قصرها قرار دارند نگاه کنید، شباهت خیره‌کننده‌ای بین آن‌ها و چاو چاو (به‌ویژه در مدل گوش‌ها و یال) می‌بینید.
• سگ اشراف: در دوران سلسله‌های مختلف چینی (به‌ویژه سلسله هان)، امپراتورها به این نژاد علاقه داشتند. گفته می‌شود یکی از امپراتورهای سلسله تانگ چنان شیفته این نژاد بود که حدود ۵۰۰۰ قلاده از آن‌ها را در قصر خود نگهداری می‌کرد.

۳. نژاد «همه کاره» (Multi-functional)

چاو چاو در چین باستان صرفاً یک حیوان خانگی نبود؛ آن‌ها سگ‌های کاریِ بسیار سخت‌کوشی بودند:

• شکارچی پرنده: به دلیل حس بویایی قوی و دقتشان، در شکار پرندگان استفاده می‌شدند.
• محافظت و بارکشی: از آن‌ها برای گشت‌زنی در زمین‌های کشاورزی و حتی در مناطق روستایی برای کشیدن گاری‌های کوچک استفاده می‌شد (به دلیل قدرت بدنی بالا و استقامتشان).

۴. افسانه زبان آبی

چرا زبان چاو چاو آبی-سیاه است؟ این ویژگی آنقدر برای چینی‌ها خاص بود که اسطوره‌های زیادی درباره‌اش ساختند. یکی از مشهورترین افسانه‌ها این است که:

• «وقتی خداوند در حال خلق آسمان بود، تکه‌هایی از آبیِ آسمان روی زمین ریخت. سگ چاو چاو، که در آن زمان سگی کنجکاو بود، آن تکه‌های آبی را لیس زد و از آن به بعد، زبانش برای همیشه به رنگ آسمان باقی ماند.»
• واقعیت بیولوژیکی: از نظر علمی، هیچ دلیل مشخصی برای این رنگدانه (Pigmentation) وجود ندارد، جز اینکه یک ویژگی ژنتیکی نادر است که در پستانداران کمتر دیده می‌شود (غیر از چاو چاو، شارپی چینی هم همین ویژگی را دارد).

۵. دوره تاریک و انزوا

در دوره‌هایی از تاریخ چین (به‌ویژه زمان‌هایی که قحطی یا سختی‌های اقتصادی حاکم بود)، متأسفانه از این نژاد به عنوان منبع تأمین غذا یا پوست استفاده می‌شد. این بخش از تاریخ، تلخ اما واقعیت دارد.

با این حال، به دلیل اینکه این سگ‌ها در صومعه‌ها و برخی مناطق دورافتاده توسط راهبان حفظ شدند، خلوص ژنتیکی آن‌ها تا حد زیادی در طول قرن‌ها دست‌نخورده باقی ماند.